Kiedy otrzymałem od Opery Krakowskiej zaproszenie na premierowy spektakl „Amahl i nocni goście”, naprawdę się ucieszyłem. Po pierwsze sam z siebie pewnie trudniej byłoby mi się zdecydować na wycieczkę do Opery w Krakowie, choć od lat powtarzam, że sztuka, a zwłaszcza opera, to coś, czemu nigdy nie odmawiam.

Opera ma w sobie coś absolutnie wyjątkowego – jednocześnie mistycznego i bardzo powszechnego, jakby łączącego nas wszystkich jednym oddechem emocji.
Jak więc mógłbym odmówić? Dlatego najpierw muszę powiedzieć jedno: dziękuję. To ogromny zaszczyt móc być częścią takiego doświadczenia. A teraz – czas opowiedzieć Wam nieco więcej o samym spektaklu.

Opera Krakowska – czerwony puls miasta

Opera Krakowska mieści się na Lubicz, tuż przy granicy Starego Miasta. To jedna z tych instytucji kultury, które wrosły w Kraków naturalnie, choć istnieją w obecnej odsłonie stosunkowo niedługo – od 2008 roku. Jej wnętrze ma w sobie coś bardzo charakterystycznego: głęboką, elegancką czerwień, która otula widza już od chwili wejścia. Czerwień foteli, dywanów, ścian… Taka zmysłowa, ale spokojna, trochę klasyczna, trochę nowoczesna. Tworzy atmosferę, która przypomina, że opera to nie tylko widowisko to rytuał. Miejsce, w którym na chwilę wszystko zaczyna inaczej oddychać.

POLECAM: Cisza i regeneracja — dlaczego odpoczynek mentalny jest tak ważny…
i gdzie go znaleźć we współczesnym świecie

Geneza i historia – opera, która od początku była inna

Amahl i nocni goście (oryginalny tytuł to Amahl and the Night Visitors) to dzieło autorstwa Giana Carla Menottiego. Co ciekawe – była to pierwsza opera napisana specjalnie dla telewizji, wystawiona w USA w 1951 roku. Menotti chciał stworzyć historię, która będzie dostępna, poruszająca i… bliska. Nie monumentalny dramat, lecz kameralną opowieść o chłopcu, jego mamie i tajemniczych wędrowcach podążających za gwiazdą.

Opera Krakowska wystawia ją po raz pierwszy, przygotowując wersję w pełni dedykowaną młodemu widzowi. To ważne bo choć to opera, jej ton i konstrukcja są delikatniejsze, bardziej przystępne, zaprojektowane tak, aby młody człowiek nie tylko zrozumiał historię, ale też… poczuł, że opera może być dla niego.

Opera, ale przystępna. Kameralna, ale z rozmachem.

Ta realizacja jest bardzo ładnym pomostem pomiędzy klasycznym teatrem muzycznym a współczesnym, bardziej edukacyjnym spojrzeniem na sztukę. Z jednej strony wciąż czujemy „operowość”: patos, śpiew, orkiestrę, budowanie emocji głosem, nie dialogiem. Z drugiej – wszystko jest tu troszkę cieplejsze, bardziej „dla ludzi”, mniej koturnowe.

Ogromnym plusem jest śpiew w języku polskim. Dla mnie osobiście było to pierwsze doświadczenie operowe w pełnej polszczyźnie i muszę przyznać robi to różnicę. Świadomość, że rozumiesz każde słowo bez konieczności patrzenia na napisy, naprawdę zbliża do historii.

ZOBACZ TEŻ: Lepiej być widocznym czy wtapiać się w tłum?
Czyli o wychodzeniu ze strefy komfortu

Kostiumy są świetnie dobrane miękkie, pastelowe, trochę baśniowe, trochę biblijne. Światło tworzy atmosferę zimowej nocy, w której coś małego może nagle okazać się wielkie. A chór… chór przygotowano perfekcyjnie. To on niesie w tym spektaklu emocję, która najbardziej zostaje w widzu czystą, pełną, prawdziwą.

Co czuję ja – i co być może warto powiedzieć szczerze

Muszę być z Wami szczery: to nie jest spektakl, na który wybrałbym się sam, gdybym szukał głębi, wielkiej dramaturgii czy emocjonalnego pęknięcia. Jest w nim prostota. Słodycz. Edukacyjna narracja. W pewnym sensie – brak miejsca na mocniejszy egzystencjalny ciężar, którego ja sam często szukam w sztuce.

Ale – i to chcę podkreślić bardzo wyraźnie – to nie jest zarzut. To tylko mój osobisty gust. Bo jeśli dzieciaki mają zacząć kochać operę, to właśnie takimi spektaklami. Takimi, które nie krzyczą, nie przytłaczają, nie wymagają monumentalnego przygotowania kulturowego. Takimi, które po prostu otwierają drzwi i mówią: „Wejdź. Zobacz, że ta sztuka może być dla ciebie.” I w tym sensie Amahl i nieznajomi goście to projekt naprawdę potrzebny. Czuły, wyważony, pięknie wykonany.

WARTO PRZECZYTAĆ: Spójrz na „Twarze”, poznasz historie.
Recenzja książki Małgorzaty Pawlak.

Na koniec – z pełnym uznaniem

Choć nie jest to opera, która trafiłaby do mojej własnej „topki”, uważam, że jej misja, wykonanie i oprawa są absolutnie gode pochwały. Szczerze doceniam pracę reżyserii, scenografii i przygotowania chóru. A jeśli Opera Krakowska będzie dalej tworzyć projekty, które z taką subtelnością zapraszają nowe pokolenie do świata muzyki – będę kibicować im z całego serca. I z ciekawością wracać – bo właśnie takie spektakle budują przyszłych widzów. A to jest bezcenne.

KUPISZ TUTAJ: OPERA KRAKOWSKA – REPERTUAR

DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ: PREMIERA MOJEJ KOLENEJ KSIĄZKI!

KRÓLOWA DRAM! JUŻ W SPRZEDAŻY

Czy zdarzyło Ci się kiedyś marzyć o byciu szczuplejszą, piękniejszą, bardziej perfekcyjną?

Eliza marzy dokładnie o tym samym…, tylko że jej życie wymknęło się spod kontroli i wygląda zupełnie inaczej, niż to sobie zaplanowała. Na co dzień gra rolę lojalnej BFF – mistrzyni od ogarniania problemów wszystkich swoich przyjaciół (przynajmniej tak jej się wydaje). Ale jej własny świat? Cóż, totalna masakra.

Miłość, praca, przyjaciele (czy na pewno nimi są?),rodzina, która nie akceptuje jej życia w stolicy. I właśnie wtedy przychodzi moment olśnienia: jak sama mówi, skoro życie „ucieka jej przez dłonie”, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko – napisze książkę. Tyle, że nie o sobie, lecz o życiu swojego przyjaciela Adasia. Czy to ją uratuje? Czy pogrąży jeszcze bardziej?

Poznaj polską Bridget Jones, królową pomyłek, przekręceń i dram – bo przecież każdy kraj zasługuje na swoją Bridget!

KRÓLOWA DRAM Z AUTOGRAFEM

zwyczajnychlopak

When mentally he is already on vacation, but physi

PHOTOSHOOT BACKSTAGE 📸 📸📸📸 Podobno ta sesja wyjąt

Wszystko czego żałuję w 2025 roku! No ta jest tro

Did you make any New Year’s resolutions this year?

Who wouldn’t want to be a 456 player at least once

Fuck you Winter 🥶 I’m too hot to listen to you! ❄

Zobacz więcej... Obserwuj na Instagramie

👁 Ten wpis został przeczytany 1370 razy.

☕ Szacowany czas czytania: 6 min.