Alek Rogoziński to autor, który od lat przyzwyczaił nas do tego,  że jego książki od lat mają swój własny klimat — lekki, ironiczny i pełen błyskotliwego humoru. Za każdym razem, gdy sięgam po jego nową powieść, mam wrażenie, jakbym spotykał się ze starym znajomym: takim, który potrafi mnie rozbawić, wciągnąć w zawiłą intrygę i mimochodem wytknąć absurdy rzeczywistości.

Muszę przyznać, że naprawdę rzadko trafiają się książki, które nie próbują być ani grzeczne, ani wygodne. Książki, które zamiast osładzać rzeczywistość – podają ją bez lukru, za to z ogromną dozą prawdy i intymności. „Niedobry zwyczaj” Alany S. Portero, wydany przez Wydawnictwo Filtry, to właśnie taka opowieść. Powieść, która nie opowiada „o osobach trans”, ale oddaje głos konkretnej dziewczynce – dorastającej w świecie, który odmawia jej prawa do istnienia. To historia, którą czuje się całym sobą. I bardzo się cieszę, że trafiła właśnie do mnie.

Muszę przyznać, że naprawdę rzadko trafiają się książki, które nie próbują być ani grzeczne, ani wygodne. Książki, które zamiast osładzać rzeczywistość – podają ją bez lukru, za to z ogromną dozą prawdy i intymności. „Niedobry zwyczaj” Alany S. Portero, wydany przez Wydawnictwo Filtry, to właśnie taka opowieść. Powieść, która nie opowiada „o osobach trans”, ale oddaje głos konkretnej dziewczynce – dorastającej w świecie, który odmawia jej prawa do istnienia. To historia, którą czuje się całym sobą. I bardzo się cieszę, że trafiła właśnie do mnie.