Magią Świąt, któż z nas jej nie pragnie? Od kilku lat jednak łapię się na tym, że grudzień nie smakuje już tak samo jak kiedyś. I chociaż bardzo łatwo byłoby zrzucić winę na brak śniegu no bo co by nie mówić, śnieg zawsze był jednym z najprostszych symboli świątecznej atmosfery to jednak prawdziwy problem leży chyba gdzie indziej. W nas. W tym, jak żyjemy i jak bardzo odsunęliśmy się od tego, co kiedyś tworzyło święta naprawdę.

Są takie okresy w życiu, kiedy jedyne czego mi trzeba to cisza… Kiedy tempo wydarzeń przypomina nieustający bieg na pełnym sprincie… tylko że nikt nie dał sygnału do startu. Ostatnie tygodnie dokładnie tak wyglądały u mnie: emocjonalna huśtawka, natłok bodźców, setki wiadomości, rozmów, planów, ciągłych poprawek i logistycznych łamigłówek. Jeśli mnie obserwujecie, to wiecie, że wszystko to miało miejsce w jednym: premiera mojej czwartej książki: „Królowa Dram”.

Niby żyjemy w czasach gdzie każdy pragnie być widocznym, a znasz to uczucie? Wchodzisz gdzieś, impreza, nieplanowane spotkanie, nowe środowisko i pierwsza myśl to nie „hej, ludzie!”, tylko: „gdzie tu się schować i przetrwać do końca?”. Może wyda się Wam to dziwne, ale ja znam to aż za dobrze. Bo choć w opinii innych uchodzę za osobę przebojową, nieraz działałem jak społeczny ninja: cichy, niezauważalny, bezpieczny. Aż w pewnym momencie dotarło do mnie, że ta niewidzialność, choć wygodna, była jak najgorszy abonament — niby tani, niby spokojny, ale blokujący wszystko, czego naprawdę chciałem.