Ta myśl krąży w mojej głowie od dawna i choć staram się z nią walczyć, coraz częściej w mojej głowie wybrzmiewa zdanie: trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść. Nie pojawiło się nagle. Nie przyszło po jednym gorszym poście, słabszych zasięgach czy nieudanej współpracy. To raczej cichy proces, który dojrzewa miesiącami, a może latami. Powolne przesuwanie granicy między „jeszcze chcę” a „już coraz trudniej”. W 2026 roku ta myśl wraca do mnie częściej niż kiedykolwiek wcześniej.

Nie zrobiłem w tym roku postanowienia noworoczne… to nie dla mnie! świadomie z nich zrezygnowałem?
Nie była to żadna manifestacja dojrzałości ani bunt przeciwko styczniowej tradycji. Raczej cicha, wewnętrzna decyzja, która przyszła sama — świadoma i przemyślana, bez przekonywania kogokolwiek do swojej racji. Decyzja wynikająca z obserwacji: siebie, ludzi dookoła i tego, jak od lat wygląda ten sam schemat, powtarzany co roku niemal w identycznej formie. I ile z niego zostaje na koniec roku.

Jest taki moment, zwykle zaraz po Świętach, kiedy momentalnie dom zaczyna brzmieć inaczej. Nie dlatego, że coś fizycznie się zmienia choinka nadal stoi, lampki jeszcze świecą, zapach świątecznych potraw wciąż unosi się w powietrzu. A jednak coś się wyraźnie zmienia. Emocje, które przez kilka dni były gęste i obecne, nagle zaczynają się rozrzedzać. Cisza staje się bardziej wyraźna, mniej miękka. To ten moment, w którym czujemy, że coś się skończyło, choć jeszcze nie potrafimy tego nazwać.

Magią Świąt, któż z nas jej nie pragnie? Od kilku lat jednak łapię się na tym, że grudzień nie smakuje już tak samo jak kiedyś. I chociaż bardzo łatwo byłoby zrzucić winę na brak śniegu no bo co by nie mówić, śnieg zawsze był jednym z najprostszych symboli świątecznej atmosfery to jednak prawdziwy problem leży chyba gdzie indziej. W nas. W tym, jak żyjemy i jak bardzo odsunęliśmy się od tego, co kiedyś tworzyło święta naprawdę.