Są takie okresy w życiu, kiedy jedyne czego mi trzeba to cisza… Kiedy tempo wydarzeń przypomina nieustający bieg na pełnym sprincie… tylko że nikt nie dał sygnału do startu. Ostatnie tygodnie dokładnie tak wyglądały u mnie: emocjonalna huśtawka, natłok bodźców, setki wiadomości, rozmów, planów, ciągłych poprawek i logistycznych łamigłówek. Jeśli mnie obserwujecie, to wiecie, że wszystko to miało miejsce w jednym: premiera mojej czwartej książki: „Królowa Dram”.

Niby żyjemy w czasach gdzie każdy pragnie być widocznym, a znasz to uczucie? Wchodzisz gdzieś, impreza, nieplanowane spotkanie, nowe środowisko i pierwsza myśl to nie „hej, ludzie!”, tylko: „gdzie tu się schować i przetrwać do końca?”. Może wyda się Wam to dziwne, ale ja znam to aż za dobrze. Bo choć w opinii innych uchodzę za osobę przebojową, nieraz działałem jak społeczny ninja: cichy, niezauważalny, bezpieczny. Aż w pewnym momencie dotarło do mnie, że ta niewidzialność, choć wygodna, była jak najgorszy abonament — niby tani, niby spokojny, ale blokujący wszystko, czego naprawdę chciałem.

Nie wiem, kiedy dokładnie zaczęła się moja nienawiść wobec jesieni. Może wtedy, gdy po raz pierwszy zmarzłem w zbyt cienkiej kurtce, a może wtedy, gdy listopad przestał pachnieć dynią i kawą, a zaczął przypominać wilgotny smutek i przemoknięte buty. W teorii to najpiękniejsza pora roku (ale tylko w teorii!) złote liście, miękkie światło, kubek herbaty w dłoniach. W praktyce? Zimno, mokro i ciemno już o szesnastej. A ja, choć staram się jak mogę, wciąż nie potrafię się zakochać w tej porze roku. Wręcz jej… nienawidzę! Czy da się to zmienić?